1. Co do funkcji strcat(.....), to sam sobie w sumie odpowiedziałeś. Prototyp funkcji wygląda następująco:[syntax=c]char * strcat(char * dest, const char* src)[/syntax]
Zamieniałeś stringi: źródłowy z docelowym .Tak nawiasem mówiąc w WIN_AVR masz manuala z opisem funkcji bibliotecznych (..../WinAVR-20100110/doc/avr-libc/avr-libc-user-manual/index.html).
iwi napisał(a):
*** dopisano później
trochę sam sobie odpowiadam na jedno z pytań dotyczące funkcji strcat
znalazłem w końcu przykład i chyba już wiem o co chodzi - po prostu źle ją wywoływałem - co prawda on jest na tablicy a nie na wskaźniku, ale może jakoś to przejdę.
[syntax=c]char tekst[80];
strcat ( tekst , " ala " ) ;
strcat ( tekst , " ma " ) ;
strcat ( tekst , " kota " ) ;
lcd_puts ( tekst ) ;[/syntax]
Jak już Ci pisałem, tablice można reprezentować i przetwarzać za pośrednictwem arytmetyki wskaźników. Jednak, jeśli chcesz wykonać operacje jak w przykładzie powyżej, to musisz w jakiś sposób zarezerwować obszar pamięci na Twojego stringa wynikowego i to właśnie robi definicja: [syntax=c]char tekst[80];[/syntax] No bo jeśli zrobisz coś takiego:[syntax=c]char* tekst[/syntax] to jest to jedynie deklaracja wskaźnika do obiektu typu char, ale kompilator nie przydzieli obszaru pamięci na ten obiekt ( obiekty ). Oczywiście można to zrobić inaczej, nie definiując tablicy, na przykład za pośrednictwem np. funkcji malloc(....), ale to trochę wyższa szkoła jazdy i nie będę Ci mieszał.
iwi napisał(a):
.....Druga sprawa to ciągle wskaźniki - jest sobie coś takiego
[syntax=c]dane_gps_header = strtok_r(pBuf, ",", &reszta);[/syntax]
tutaj chciałbym coś dopytać
składnia jest taka [syntax=c]char *strtok_r(char *s, const char *delim, char **ptrptr);[/syntax]
reszta zadeklarowana jest jako char * reszta;
w funkcji wywołujemy to jako &reszta. No i tutaj wszystko się
przykład z postu marmura
[syntax=c]uint8_t zmienna = 5; // wypisujac zmienna otrzymasz wartosc 5
uint8_t* wsk = &zmienna; // wypisujac wsk otrzymasz adres np. 0x02341dc[/syntax]
ale tutaj mamy inny przykład bo nasza zmienna nie jest zwykłym char tylko wskaźnikiem.
co wtedy robi znak "&" - skoro "reszta" jest wskaźnikiem to dlaczego nie jest wywołanie przez "reszta"
zapewne chodzi o te 2 gwiazdki w funkcji **ptrptr. No i tutaj jest zaplątanie.
Gdyby w funkcji było zapytanie oz końcówką char *ptrptr to znaczy że mamy do czynienia ze wskaźnikiem. Skoro są ** to pewnie chodzi o wskaźnik do wskaźnika - ale co to takiego w ogóle jest.
Załóżmy że
char znak = "procesor";
char *wsk = &znak - tzn że pod zmienną wsk przechowujemy adres pamięci jakiś 2 bajtowy.
char **wskwsk = no właśnie co to w ogóle nam da - adres do adresu?
przepraszam że takie pytania, ale o ile wskaźniki do jednej kropeczki można zrozumieć, to to już jest pogmatwane.
1. Nie możesz tego tak robić !!!!:
[syntax=c]char znak = "procesor";[/syntax]
bo zapis char znak = "abcdefgh" nie ma sensu !!!!. Przecież char to jest typ zmiennej prostej - czyli jednego elementu, a Ty usiłujesz przypisać do niego łańcuch tekstowy. jeśli już to tak:
[syntax=c]char znak[] = "procesor"[/syntax]
czyli inaczej mówiąc, musisz zadeklarować tablicę na "procesor", a kompilator sam policzy jej rozmiar, uwzględniając znak \0 i sam ten znak umieści na końcu. Można też tak:
[syntax=c]char* znak="procesor"[/syntax] i to dokładnie zadziała tak samo, jak to powyżej. Cały problem polega chyba na tym, że Kolega marmur pisał o odnosząc się do zmiennych prostych, a Ty nie potrafisz tego przenieść na zmienne tablicowe. W przypadku tablic, czy wskaźników do elementów stringa będzie w sumie analogicznie ale z pewnymi niuansami: [syntax=c]char* wsk = znak // patrz definicja powyżej
// to już będzie adres zerowego elementu tego stringa "procesor"[/syntax]
A teraz wskaźnik do wskaźnika, czyli to: **ptr. Brzmi trochę przerażająco, ale w sumie nie jest wcale takie trudne. Załóżmy, że mamy 3 zmienne proste : x,y,z. Wtedy:[syntax=c]// Deklaracje naszych zmiennych
char x;
char* y;
char** z;
x = 'a';// To jest zmienna typu char
y = &x;// y wskazuje na na zmienna
// typu char - czyli jest adres zmiennej x
z = &y;// A teraz idziemy dalej: z kolei zmienna z
// wskazuje na adres zmiennej y
// I TO JEST WLASNIE WSKAZNIK DO WSKAZNIKA ![/syntax]
Można oczywiście pójść dalej: wskaźnik do wskaźnika do wskaźnika ( char*** ) itd. i wcalę nie żartuję, nieraz się to przydaje
. Pewnie teraz zastanawiasz się, dlaczego takie kombinacje ? Przyjrzyjmy się na chwilę prototypowi funkcji strtok_r(.......):[syntax=c]char * strtok_r(char* string, const char* delim, char** last)[/syntax]
Funkcja ta wymaga dwóch parametrów wejściowych: wskaźnika na string do obróbki, wskaźnika na separator ( który też może być stringiem ) i ma zwrócić jeden parametr wyjściowy. To też ma być w sumie wskaźnik na tego Twojego stringa "reszta", ale przecież funkcja nie wiedziała by, gdzie ma tego stringa umieścić !!! Konstrukcja: char** last w tym wypadku rozwiazuje problem, na bo musimy podać adres do miejsca w pamięci, od którego to miejsca ta funkcja ma umieścić tego stringa, dlatego jako parametr musimy podać: &reszta ( i to będzie właśnie ten wskaźnik do wskaźnika! - popatrz an to, co napisałem powyżej ), przy założeniu, że reszta jest typu char*. Oczywiście zastosowań tego mechanizmu jest więcej, np. tablice wskaźników do wskaźników ( masz np. elementy menu o różnej długości i chcesz w prosty sposób je wyświetlać ), itd.
Przetraw dokładnie to co napisałem, bo jeśli to załapiesz, to będziesz dokładnie wiedział, jak korzystać ze wskaźników. Najważniejsze moim zdaniem, abyś zrozumiał dokładnie ścisły związek ( wręcz nawet analogię ) między wskaźnikami i tablicami.
Pozdrawiam, QuadMan.
Statystyki: Napisane przez QuadMan — 30 lis 2015, o 16:21
]]>
